Lees hier mijn verhalen

Gedichten

EMBARKATION

Sitting in her wheelchair

she’s waiting for death as if it were

the next ferry,

nodding approval,

eyes closed in advance,

handbag ready in lap,

prepared to pay her fare

for carrying her across this

final river.

No banging or whimpering in rage –

gently

as it comes,

contentedly

becoming

breathless.

 

 

Emmerhout

 

'Voor Emmerhout maak ik een plan,' sprak Niek

de Boer, 'het wordt een woonwijk echt uniek!

Van alle woonvormen is dit de ideale:

de bloemkool. Je kunt er heerlijk ronddwalen

en - avontuur! - ook grandioos verdwalen.

Zo'n woonerfwijk-ontwerp is tot op heden

exceptioneel, dus, Emmen, alle reden

om met dit visionaire plan in zee te gaan.'

Dat hebben B en W vol overgave toen gedaan.

Zo is hier de eerste bloemkoolwijk ontstaan

die niet alleen zijn eigen inwoners bekoort,

het wordt van overal bezocht als pelgrimsoord

door stedenbouwers, zelfs uit 'the USA'.

Ook daar vinden ze ’t echt een glorieus idee:

niet meer dat saaie, rechtlijnige gedoe

hier een 'street' en haaks erop een 'avenue'

maar 'woenurfs' om de mensen te behagen.

Vol opluchting kan ik me nu dus afvragen:

hoe boordevol zou Emmerhout zijn met gebouwen

en ook nog met de hoogbouw van een metropool

als Niek de Boer toevallig niet van bloemkool

maar van asperges had gehouden?

 

 

ONDERSTROOM

Ik ben een eiland

tot in het diepe binnenland

van mijn gevoel.

Hier geen gespannen boog aan

overbrugging die vanaf het vasteland

de weg opent voor

terreinverovering,

ook geen landengte

die ingesloten door kwelwater

alleen maar zorgt voor

dreiging tot inlijving:

schiereiland.

Mijn eiland is rond, het is

mijn morgenland en avondland,

mijn gisterland en morgenland - 

mezelf genoeg:

een compleet gesloten cirkel

omringd door glashelder water.

 

Trots inspecteer ik

de verstevigde wering, bestand tegen

elke gril van de natuur,

voel daarachter de luwte van mijn lijzijde,

overzie vanuit de hoogte

de volle breedte van het water

dat langzaam langs stroomt,

alsof het slechts in eerbetoon aan mij

voorbij wil gaan.

 

Merk dan toch hoe sterk de onderstroom

gestaag naar het land aan de overkant

toe trekt,

constateer ook dat de vaargeul

voldoende diepgang heeft

en mijn aanlegsteiger er

goed onderhouden en

paraat bijstaat.

 

 

DE BOMEN / THE TREES

De bomen lopen tastend uit

als op het puntje van de tong;

knoppen gaan open, losjes, jong

in groen dat op bedroefdheid duidt.

 

Komt het doordat zij weer ontstaan

en wij vergaan? Ook zij gaan dood.

Hun lentekunst, nieuw uit de schoot:

de jaarringen geven het aan.

 

Toch ruist elk loofkasteel getrouw

in mei met volle kruin het uit:

het vorig jaar is dood, punt uit,

een nieuw begin voor jou, voor jou.

 

The Trees: Philip Larkin

Nederlandse vertaling: Johan Zonnenberg

 

 

RICHTING KUST

Zon zet zich zachtjes neer op de einder.

Zee rijst er langzaam uit op,

maant de golven vandaar

kalmpjes,

zonder veel ophef

in de richting van de kust -

een zorgzame moeder die haar kroost

met zachte hand

weloverwogen wegstuurt van

de hitte van het vuur.

Geen enkele reden voor paniek:

vaste grond is

binnen kabbelafstand.

 

 

VERGROTENDER

Dit gevoel is unieker dan de zon,

het maakt me nog veel ademlozer

dan na het lopen van een ongetraindere marathon.

 

Gisteren nog waren mijn emoties ontegenzeglijker volslagener

verdonkerdermaand. Ik voelde me completer bodemlozer

en meer geïsoleerder dan een besmettelijker ziekenhuisbacteriedrager.

 

Maar nu komt er dit onbegrensdere bijzonderdere:

mijn hart is nog volmaakter ondersterbovener

dan dat van een zojuist bekeerdere geloofsverwonderdere.

 

Ja, dit gevoel is hopelijker voortdurender eenmaliger,

door jou wordt mijn bestaan beslister vollediger onovertroffener:

ik voel me absoluter driedubbeler gelukzaliger.